سایه پرسید که هرسال چرا

بهار

باعزای دل ما می آید؟

باد در خود پیچید

تسخر زد وگفت ای جان

نیمیم زترکستان

نیمیم زفرغانه

بهار2012

چهره ات در زبان مادری ام

                 بدون هیچ حرف اضافه ای

                                    با تمامیِ هجاهایِ سنگینِ "عین"

                                                                    -ازحلق-

                                                                             تلذذ می شود.

و کلمات

  کلمات

  کلمات

 ستاره های خواب های آشفته ای اند

 که در سوال هول انگیز: "جای خالی را با کلمات مناسب پر کنید"ِ فردا

                                                                -از کودکی تا امروز-

                                                                            مرا می امتحانند.

زمستان2012

ماه

  صبح زود

          بیرون آمد

   پرندگان و حشرات به دنبال آفتاب سرچرخاندند

                                                         نبود.

 صدای همه کارتن خواب ها درآمد.

 جلوی اداره هواشناسی تجمع کردند.

 رییس اداره هواشناسی

                  - بعدازچندساعت-

                              با آن کت وشلوار همیشگی اش

                              و خال کوچک زیر چانه اش

                              پشت میکروفن رفت

                              کاغذ مچاله ای را از جیبش درآورد

                              وصدای خش دار بی احساسش را صاف کرد

                              کارتن خواب ها و درختان وپرندگان ساکت شدند

                                                        صدایش در میکروفن ها چرخید:

                                                            " به گزارش اداره هواشناسی...."

 گریه اش گرفت.

 همه گریه کردند.

 صدایی از جمعیت همه را ساکت کرد:

                                       "بخون ما طاقتش را داریم"

 رییس اداره هواشناسی صدایش را دوباره صاف کرد.

 با لحنی کش دار این بار اما آرام

                               خواند:

                                      " به گزارش اداره هواشناسی

                                        ابر کوچکی دل خورشید رابرد

                                                             خورشید رفت

                                                             خورشید رفت

                                                                             رفت..."

فوریه 2012

بنفشه ها وقتی زمستان می شود کجا می روند؟

کودکی پرسید.

سال ها گذشت 

            کودک

                کودک نماند

                وقتی پاسخ سوالش را پیدا کرد:
                                                         درچشمانَ

                                                                      {ش}.

چشمانت هم کودکی ام را آورد و هم بنفشه ها را.

مادرم کجاست؟

شب ها وقتی بنفشه ها را آب می دهی و قطره ها از روی گلدان حالا سرخ شده  می لغزند وتا انگشتانم

که پشت گردنت دقایق را خاطره می کنند می ریزد، مادرم را می بینم که هنوز نگران کودکش مانده است.

                                                                                           سکوتِ کودکی تمام نشدنی است.

انگشتانش ماندگارترین چیزها بودند
با لرزش های کوتاه و انحناهای ساده.
ریتم احساساتش را همواره در یکی از آنها می ریخت
              وبی اختیار بر تنِ برهنه ام نشانش می داد.
             احتمالا این ناتوانی در پنهان کردنِ انگشتان
                                                             به روزهای نقاشی اش باز می گشت؛
                                                             زیراکه نقاش با انگشتانش حرف می زند.

زبانِ سرخِ گوشتالودِ ناخن دارش
-                                          اینروزها-
                                          با نخ های پوسیده قالیِ اتاقِ خاطره، بازی می کند،
                                                                 موهایِ زنانِ شهرش را می بافد
                                                                 و کف دستان کودکان،
                                                                            داستانِ غمگینانه خنده داری را
                                                                                                قلقلک می دهد.
                                                                                    کودکانِ نقاشی با ناراحتی
                                                                                                                    می خندند
                                                                                                             ریسه می روند
                                                                                                                     می روند.

نقاش، انگشتانش را بین تمامی کتاب ها جا می گذارد
                                            بر روی علایم رانندگی
                                            بر دیواره های ظهیرالدوله
                                            در میدان فردوسی
                                                         بر روی دستانِ مجسمه.
                                                         وشبانه برای پوست کندنِ نارنگی های بنفش
-                                                                              یا حتی تکه کردن یک نان-
                                                                                کلمات و رنگ ها را از روی آن می شوید؛
                                                                                                                          می خواند
                                                                                    ودر زیر متکایش تا صبح پنهان می کند.

نقاشِ شهر بی افسانه ما
                                   با انگشتانش
                                                     افسانه ها را نوازش می کند.

زمستان 2012

سرما

       همچون جنگجویی خستگی ناپذیر

                                         ازتمامی معابر ممکن حمله می کند؛

                                         از هر سو و جوان.

از دهانه اسبش بخار می آید و صدای چکاچک شمشیرها و پای اَسترانش در حفره های پنجره

                                                                                                     زوزه می کشد.

پشت شیشه های تار این میدان

درختانِ خوشحال و سبز همسایه ها نشسته اند

با مجموعه ای از صداهایِ گنگ ونامفهوم ِ اطرافشان.

گاهی کسی بین من و درختان می ایستد

                                                 به بیرون نگاه می کند

                                                                             وباز به صداها باز می گردد.

با پارچه سفیدی در حاشیه های پنجره، لحظه ای کوتاه، جنگ را متوقف می کنم.

صداها نزدیک تر می شوند.

گوشم را همچون تمامی خبررسانان قصه ها تیز می کنم.

خبری نیست.

تنها تکرارِ ساده آوازهایی غریب.

کاج ها و خنده ها

        از پشتِ پنجره همسایه ها

                                        چشمک می زنند.

هیچ زره ای این بدنِ سرما زده را از معرکه نجات نمی دهد.

در آن تاریکی،

پیرمردی بیرون می خزد.

پنجره را باز می کنم،

سپاهیان مسلح را کنار می زنم،

 وصدایم را - فریادم را - به  چشمانِ فرتوت اش می رسانم:

                                           چرا صلیبش را در اتاقِ من گذاشته اید؟

                                           بیایید مصلوبتان را ببرید.

                                           کاج هایتان را به دورش بچینید و شادی کنید.

                                           آوازهایتان را برایش بخوانید.

                                           بیایید

                                                 بیایید اسطوره تان را از اورشلیمِ من ببرید

                                                                                خونش بند نمی آید.

زمستان2012

صدا

جایی برای ماندن نیست

جایی برای رفتن نیست

آغوش ها را

خانه ها را

شهرها را

با مجموعه پیچیده ای از کلمات

                                     و سلاح ها

                                                   انباشته اند.

حکومتِ نظامی

      - با حضور تمامی شهروندان در خیابان ها-

                                                   برقرار است.

کسی به کسی شلیک نمی کند

کسی به دنبال کسی نمی دود

کسی خود را پنهان نمی کند

کسی به کسی کاری ندارد

اینجا

حکومتِ نظامیِ چشم هاست.

*****

کودکی دوید،

             مادری به جستجویش رفت،

                                             حکومتِ نظامی شکست.

بیا بیا.....

حکومت نظامی شکست،

                         دقایقی پیش،

                             در همین پارکِ کوچکِ سبزِ پشتِ حیاطِ خانه مان.

پاییز2011

-

گفت: "پروازم پرید"

           - هِه -

 شاد شدم.

 فکر کردم، جا مانده.

می ماند.

         -نچ-

پرید.

-

این بارانی که آمد

برایم خاطراتِ چتری را به یاد آورد که میله ی کوچکِ آهنی اش را

                                                                                  باد

                                                                                       شکست.

افسوس!

جایی هم نیست که چترهایِ باد خورده را تعمیر کند

                                              - مثل کفاشی.-

اگر به چتری دلبسته بودی و بارانی آن را شکست....

زمستان می رسد.

پاییز 2011

کودک خواهم شد

این بار

با عینک و بی مادر.

بازخواهم گشت.

کودک خواهم شد

با شب بوهایم

                 با کشمش های باقی مانده در گنجه.

کودک خواهم شد

این بار،

با خاطره و بی سوال.

نه سخنی؛

که من تمام سخن ها را گفته ام،

تمام پرسش ها را پرسیده ام.

چایی دم کشید؟

این پرسشِ با وفا را با قندی سرد....

خاطره ای که می نوشم.

پاییز2011

صدا

در شامگاه هبوط

آن هنگام که فریفت، ابلیس، آدم را

پژواک صدای خنده هایش،

آرامش خدا را بر هم زد

آسیاب شد گندم،

                             وزاده شد گناه.

وسالی بعد...

آن هنگام که فریفت، شاید ابلیسِ پیر، برادران را

نمناکیِ صورت ودیواره هایِ چشم وچاه،

ضجه هایِ پدر را در پس ِپیراهن ِخونین ِپسر، پنهان کرد

                          دل شاهزاده مصری به آفتاب چرخید

                                                             و زاده شد گناه.

ودر صبحی خاموش،

در شامگاهِ هبوطِ گناه،

 برقِ دندان های سفید وخندان ابلیس،

 در چشمانِ زیبایت

آدم را خدا به یاد آمد و یوسف را پدر

                                            و جوانی ام در پشت این فریب، گم شد.

بانگ قهقهه ات با ابلیس وچاه وگندم،

بویِ انگشتانت را به یادم می آورد

                                             نازنین